تاریخچه و سیر قانونی ایجاد شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری

الف) تاسيس وزارت معارف

در سال 1272 هـ¬.¬ق وزارت معارف به دستور و به رياست علينقي ميرزا اعتضادالسلطنه که رييس وقت مدرسه دارالفنون بود؛ تاسيس شد. وی مدت بیست و دو سال متوالی این مسئولیت را عهده دار بود. تاسيس وزارت معارف باعث بسط و گسترش بيش از پيش معارف جديد، در ايران گرديد. اين وزارت¬خانه در سال 1288 هـ¬.¬ق به وزارت معارف و اوقاف و صنايع مستظرفه تبديل شد. در قانون تصويب اين وزارتخانه، علاوه بر اداره مربوط به آموزش ابتدايي و متوسطه،تعميم تحصيلات عاليه نيز از جمله وظايف وزير معارف قلمداد شده بود و مسئوليت مراقبت در امور عاليه و اعزام دانشجو به خارج از کشور بر عهده اين وزارت نهاده شد.

ب) تاسيس وزارت علوم و آموزش عالي

توسعه تدريجي دانشگاهها طي 30 سال پس از تأسيس دانشگاه تهران به تشکيل« شوراي مرکزي دانشگاهها» در سال 1344 منجر شد که اين تأسيس با هدف «رسيدگي به امور دانشگاههاي ايران و کليه مؤسسات آموزش عالي و ايجاد هماهنگي بين آنها» صورت گرفت. دو سال پس از تأسيس شوراي مرکزي دانشگاهها، در تاريخ 30 بهمن 1346 قانون تاسيس وزارت علوم و آموزش عالي به تصويب مجلس رسيد. برخي از وظايف وزارت علوم و آموزش عالي که در سال 1346 هـ¬.¬ش تاسيس شد؛ عبارت بود از: 1. تعيين‌ هدف‌هاي‌ علمي‌ و تحقيقاتي‌ و آموزشي‌ و تهيه‌ و تنظيم‌ برنامه‌هاي‌ مربوط ‌به‌ علوم‌ و پژوهش‌هاي‌ علمي‌ و آموزش‌ عالي‌ با توجه‌ به‌ نيازمندي‌هاي‌ كشور؛ 2. تعيين‌ خط‌ مشي‌ آموزشي‌ كشور و تمركز برنامه¬ريزي‌ در امرآموزش‌ ملي‌ و تنظيم‌ طرح‌هاي‌ كلي‌ و اساسي‌ آموزشي‌ در كليه‌ي‌ سطوح‌ و رشته‌هاي‌ تعليماتي‌؛ 3. نظارت‌ بر اموردانشگاهها و دانشكده‌ها و مؤسسات‌ آموزش‌ عالي‌ و صدور اجازه‌ي‌ تأسيس‌ يا توسعه‌ي‌ آن‌ها؛ 4. تعيين‌ خط‌ مشي‌ كلي‌ در مورد اعزام‌ دانشجويان‌ به‌ خارج‌ از كشور؛ 5. اهتمام‌ در توسعه‌ي‌ پژوهش‌هاي‌ علمي‌؛ 6. بسط‌ و توسعه‌ و ترويج‌ علوم‌ و فنون‌ در شئون‌ مختلف‌ كشور. به دنبال آن در سال 1348 براي کمک به اجراي قانون تأسيس وزارت علوم و آموزش عالي «شوراي مرکزي آموزش کشور» و پس از آن «شوراي توسعه آموزش عالي» (1349)، «شوراي ارزشيابي مدارک تحصيلي خارجي» (1350)، «شوراي توسعه و تشويق پژوهشهاي علمي کشور» (1350)، «شوراي انتشاراتي و امور چاپي وزارت علوم و آموزش عالي» (1351) و «شوراي آموزش پزشکي و تخصصي رشته‌هاي پزشکي» (1352) در وزارت علوم و آموزش عالي تشکيل گرديد. تا قبل از تأسيس وزارت علوم، هيچ موسسه و ارگاني متصدي امور پژوهش در کشور نبوده است و اين امر مهم، در حد بسيار نازل و توام با آموزش همگاني و تعليم و تربيت عمومي، در وزارت معارف پيش بيني شده بود. با تشکيل وزارت علوم و آموزش عالي، تصدي امر پژوهش بر عهده اين وزارت‌خانه نهاده شد. بدين منظور در تشکيلات وزارت علوم و آموزش عالي، پست معاونتي به نام «معاون آموزش و پژوهشي» تعبيه شد. اين معاونت بر دو واحد تشکيلاتي به نام‌هاي «دفتر امور مؤسسات علمي و پژوهشي» و «دفتر امور مؤسسات آموزش عالي» نظارت مي-کرد. در مرداد ماه 1353 با تصويب قانون اصلاح تأسيس وزارت علوم و آموزش عالي وظايف جديدي همچون«تعيين اصول کلي برنامه هاي آموزشي و پژوهشي دانشگاهي»، «هماهنگ کردن ضوابط سازماني دانشگاهها و مؤسسات آموزش-عالي و پژوهشي»، «برنامه‌ريزي جامع توسعه آموزش عالي»، «فراهم آوردن موجبات تربيت دبيران و کارشناسان آموزش مورد نياز مؤسسات آموزش¬عالي» بر وظايف قبلي وزارت افزوده شد.

ج) شوراي توسعه و تشويق پژوهش¬هاي علمي کشور

در اجراي بند (ث) ماده 1 و مفاد ماده 6 قانون تاسيس وزارت علوم و آموزش عالي، آيين نامه شماره 51710 مورخ 28/10/50 به تصويب هيات وزيران رسيد و شوراي توسعه و تشويق پژوهش¬هاي علمي کشور تشکيل شد. هدف اين شورا توجه به پژوهش¬هاي علمي در رشته¬هاي مختلف علوم و فنون و تربيت محققان و و تشويق و ارشاد پژوهش¬هاي جمعي و فردي و نشر کتب و انتشار نتيجه مطالعات و تحقيقات بود. اعضاي اين شورا عبارت بودند از:

1- وزير علوم به عنوان رييس شورا؛

2- مديرعامل سازمان برنامه و بودجه؛

3- يکي از معاونان وزارت علوم؛

4- يکي از معاونان وزارت اطلاعات؛

5- چهار نفر از محققان و دانشمندان عالي مقام؛

6- دو نفر از مسئولين صنايع در بخش¬هاي دولتي و خصوصي.

د) شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور

اگر مؤسسه تحقیقاتی پاستور را که در سال 1299 هجری شمسی برای امر تحقیقات پزشکی تأسیس شد و همچنین یکی دو مرکز تحقیقاتی دیگر را کنار بگذاریم، باید بگوییم تا حدود سال 1340 مراکز تحقیقاتی چندی در کشور وجود نداشته است .پس از آن تا سال 1350 مراکز تحقیقاتی متعددی تأسیس گردیدند. با افزایش درآمدهای دولت در سالهای 1353 و 1354 بودجه و امکانات قابل توجهی به تحقیقات اختصاص یافت که تا سال 1357 نیز ادامه داشت. در فروردين ماه سال 1354، سازمان تشکيلات وزارت¬خانه علوم و آموزش عالی گسترش يافت و معاونت¬هاي آن از 4 معاونت به 6 معاونت رسيد که يکي از آنها «معاونت پژوهش¬هاي علمي کشور» بود. واحدهاي تابعه اين معاونت عبارت بودند از:

1- دفتر همکاري‌هاي علمي و پژوهشي؛

2- دفتر ترويج و نظارت بر اجراي پژوهش¬هاي علمي؛

3- دفتر برنامه‌ريزي پژوهش¬هاي علمي؛

4- دبيرخانه پژوهش¬هاي علمي کشور.

«شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور» به استناد ماده 4 قانون اصلاح قانون وزارت علوم و آموزش عالي، مصوب 8 مرداد 53 و به موجب تصويب¬نامه 7692 مورخ 1/7/1354 هيات وزيران تشکيل شد. البته لازم به ذکر است که با تشکيل «شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور»، «شوراي توسعه و تشويق پژوهش‌هاي علمي کشور» منحل شد و وظايف و اختيارات آن به «شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور» محول شد. دبيرخانه شورا به استناد ماده 5 تصويب¬نامه مذکور در وزارت علوم و در حوزه معاونت پژوهشي قرار داشت و دبير آن نيز معاون پژوهشي وزارت علوم بود. اعضاي آن عبارت بودند از:

1- وزير علوم و آموزش عالي؛

2- وزير مشاور و رييس سازمان برنامه و بودجه؛

3- وزير صنايع و معادن؛

4- دبير کل شوراي مرکزي دانشگاه‌ها؛

5- دو تن از روساي مراکز پژوهشي علمي کشور؛

6- دو تن از مسوولان صنايع در بخش¬هاي دولتي و خصوصي،

7- روساي هريک از شوراهاي تخصصي و واحدهاي وابسته.

اين شورا تا سال 1357، 7 بار تشکيل جلسه داد. شورا، پس از انقلاب اسلامي نيز به فعاليت خود ادامه داد. بدنبال تصویب بودجه سال 1358 ، طبق تبصره 33 این قانون، شورای پژوهشهای علمی کشور تابع مقررات عمومی دولت گردیده و ردیف بودجه ای نیز به آن اختصاص یافت. از تاريخ 5/10/1359 که قانون تشکيل شوراي¬عالي فرهنگ و آموزش عالي از تصويب شوراي انقلاب گذشت، به موجب تبصره¬هاي 1 و 2 آن، شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور به منزله يکي از کميسيون¬هاي شوراي مذکور قرار گرفت و مقرر شد تا تصويب آيين نامه‌هاي مربوط به کميسيون‌ها، مقررات موجود ناظر به طرز کار آن‌ها قابل اجرا باشد. در نهايت در تاریخ 30/8/68 در دویست و چهارمین جلسه شورای¬عالی انقلاب فرهنگی، آیین¬نامه شورای پژوهشهای علمی کشور تصویب شد. در این آیین¬نامه وظايف‌ شوراي‌ پژوهشهاي‌ علمي‌ كشور به شرح ذیل تصویب شد: الف‌: تدوين‌ سياستهاي‌ اجرايي‌ پژوهشي‌ كشور براساس‌ اصول‌ مصوب‌ شوراي¬عالي انقلاب‌ فرهنگي‌، برنامه‌هاي توسعه‌ اقتصادي‌ و اجتماعي‌ و فرهنگي‌ كشور و باتوجه‌ به‌ نظرات‌ فرهنگستانهاي‌ كشور؛ ب‌: تهيه‌ طرح‌ نظام‌ تحقيقاتي‌ كشور و پيشنهاد آن‌ به‌ مراجع‌ ذيربط‌ براي‌ تصويب‌؛ ج‌: ايجاد هماهنگي‌ در برنامه‌هاي‌ پژوهشي‌ كشور؛ د: نظارت‌ بر كيفيت‌ انجام‌ تحقيقات‌ در كشور و پيشنهاد اقدامات‌ مناسب‌ براي‌ ارتقاء آن‌؛ ه: فراهم‌ كردن‌ موجبات‌ تشويق‌ و حمايت‌ از پژوهشگران‌ از جمله‌ تاسيس‌ صندوق‌ حمايت‌ از محققان‌؛ تبصره‌: صندوق‌ مزبور بر طبق‌ آیين‌نامه‌اي‌ كه‌ شوراي‌ پژوهشهاي‌ علمي‌ كشور تهيه‌ مي‌كند، زير نظر رئيس‌ شورا اداره‌ مي‌گردد؛ و: تنظيم‌ كردن‌ سياستهاي‌ موجود در خصوص‌ ارتباط‌ مؤسسات و مراكز تحقيقاتي‌ ايران‌ با مؤسسات و مراكز تحقيقاتي‌ در كشورهاي‌ ديگر و كمك‌ به‌ توسعه مبادلات‌ علمي‌ و تحقيقاتي‌ داخل‌ و خارج‌؛ ز: بررسي‌ موانع‌ تحقيق‌ در همه‌ي‌ زمينه‌ها با همكاري‌ مراكز آموزش‌ عالي‌ و تحقيقاتي‌ و اقدام‌ براي‌ رفع‌ آنها از طريق‌ مناسب‌؛ ح‌: تعيين‌ اولويتها در تأسيس‌ مراكز تحقيقاتي‌ در كشور (در چارچوب‌ مقررات‌ مصوب‌) در زمينه‌هاي‌ بنيادي‌ و كاربردي‌ و كمك‌ به‌ تأسيس‌ مراكز تحقيقاتي‌ از طريق‌ مراجع‌ ذي¬ربط‌؛ ط‌: تدوين‌ سياستهاي‌ توزيع‌ اعتبارات‌ در بخشهاي‌ اصلي‌ تحقيقات‌ كشور تدوين‌ سياستهاي‌ كمك‌ به‌ مؤسسات دولتي‌ و غيردولتي‌ و پيشنهاد اعتبار لازم‌ براي‌ انجام‌ تحقيقات‌ به‌ مراجع‌ ذي¬ربط‌؛ ي‌: تلاش‌ براي‌ به¬كار گرفته‌ شدن‌ نتايج‌ تحقيقات‌ و ترويج‌ كاربرد يافته‌هاي‌ تحقيقاتي‌؛ ك‌: تعيين‌ تعداد و نوع‌ تخصص‌ پژوهندگان‌ مورد نياز در مؤسسات پژوهشي‌ كشور و ابلاغ‌ آن‌ به‌ مراجع‌ ذيربط‌ براي‌ تامين‌ آن‌ نيازها. در ساختار جديد شوراي پژوهش¬هاي علمي کشور (مصوب شوراي¬عالي انقلاب فرهنگي مورخ 30/8/68)، ترکيب اعضاي آن عبارت بودند از:

1- معاون اول رييس جمهور (رييس شورا)؛

2- وزير فرهنگ و آمورش عالي (نايب رييس)؛

3- وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي؛

4- مشاور تحقيقاتي رييس جمهور؛

5- معاون رئیس جمهوری و رئيس سازمان برنامه و بودجه؛

6- رئيس کميسيون آموزش عالي مجلس شوراي اسلامي؛

7- معاون پژوهشي وزارت فرهنگ و آموزش عالي (دبير شورا)؛

8- رئيس سازمان پژوهش¬هاي علمي و صنعتي ايران؛

9- وزير ذي¬ربط برحسب مورد نياز به دعوت رئيس شورا؛

10- پنج نفر از محققان کشور در رشته¬هاي مختلف و آشنا به امور برنامه¬ريزي تحقيقات به تصويب شوراي عالي انقلاب فرهنگي؛

11- يک نفر از محققان دانشگاه آزاد اسلامي به پيشنهاد رئيس دانشگاه و تصويب شوراي عالي انقلاب فرهنگي؛

12- سه نفر از بين روساي مراکز تحقيقاتي و مراکز آموزش عالي و رؤساي فرهنگستان‌ها به پيشنهاد وزراي فرهنگ و آموزش عالي و بهداشت، درمان و آموزش پزشکي و تاييد رئيس شوراي پژوهش‌هاي علمي کشور؛

بر اساس برنامه اول توسعه، شورای پژوهشهای علمی کشور در رأس نظام تحقیقاتی کشور قرار گرفت و در برنامه دوم توسعه نیز این شورا کماکان در رأس نظام تحقیقاتی کشور قرار داشت. در سال 1376 برنامه ملی تحقیقات کشور در راستای برنامه¬ریزی جامع تحقیقات، ساماندهی قابلیت¬های علمی و اجرایی کشور، هدایت منابع پژوهشی برای اجرای اولویت¬های تحقیقاتی تدوین شده توسط شورای پژوهشهای علمی کشور، جهت¬دهی تحقیقات به تولید دانش و فناوری و همسویی با نیازهای توسعه کشور، به اهتمام شورای پژوهشهای علمی کشور و همکاری سازمان برنامه و بودجه تدوین، پیشنهاد و در قانون بودجه همان سال تصویب گردید.

ﻫ ) شوراي عالي علوم، تحقيقات و فناوري شوراي¬عالي انقلاب فرهنگي

در مورخ 5/12/82 ، واگذاري شوراي پژوهش هاي علمي كشور به وزارت علوم، تحقيقات و فناوري را تصويب كرد. در اين جلسه به منظور رفع مشكلات لايحه ساختار جديد وزارت علوم، تحقيقات و فناوري و پيرو رهنمودهاي رهبر معظم انقلاب اسلامي و به پيشنهاد كميته حل اختلاف، شوراي عالي انقلاب فرهنگي تصويب كرد كه شوراي پژوهش هاي علمي كشور با رياست رئيس‌جمهور به وزارت علوم تحقيقات و فناوري واگذار شود. شايان ذكر است كه آيين‌نامه شوراي پژوهش‌هاي علمي كشور در جلسات مورخ 23 و 30/8/1368 شوراي‌عالي انقلاب فرهنگي به تصويب رسيد، داراي دبيرخانه مستقل مي‌باشد كه رياست آن شورا تاكنون با معاون اول رئيس جمهور بود ولي با مصوبه جلسه اخير شوراي‌عالي، دبيرخانه آن به وزارت علوم، تحقيقات و فناوري منتقل شده و رياست شورا نيز با رئيس جمهور خواهد بود. تهيه طرح نظام تحقيقاتي كشور، ايجاد هماهنگي در برنامه‌هاي پژوهشي كشور، بررسي موانع تحقيق در همه زمينه‌ها با همكاري مراكز آموزش عالي و تحقيقاتي و اقدام براي رفع آنها از طريق مناسب، نظارت بر كيفيت انجام تحقيقات در كشور و پيشنهاد اقدامات مناسب براي ارتقاي آن از جمله وظايف اين شورا مي‌باشد. تصويب برنامه سوم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي کشور نقطه عطفي در تاريخ آموزش عالي ايران محسوب می‌شود. بر اساس ماده 99 قانون برنامه سوم توسعه فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی کشور، وزارت فرهنگ و آموزش عالی به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری تغییر نام داده و ماموریت‌های جدی و جدیدی در حوزه پژوهش و فناوری نظیر بررسی اولویت‌های راهبردی تحقیقات و فناوری با همکاری یا پیشنهاد دستگاه‌های اجرایی ذیربط، حمایت از توسعه تحقیقات بنیادی و پژوهش¬های مرتبط با فناوریهای نوین و برنامه‌ریزی برای تدارک منابع مالی توسعه فناوری کشور و مشارکت در ایجاد، توسعه و تقویت فناوری ملی و حمایت از توسعه فناوریهای بومی؛ به این وزارتخانه محول شد. بر همین اساس، قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری با هدف اصلي انسجام بخشيدن به امور اجرايي و سياست¬گذاري نظام علمي، تحقيقاتي و فناوري کشور در اول شهریورماه 1383 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. بر اساس مواد 3 و 4 این قانون، تشکیل شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری با هدف ایجاد هماهنگی و یکپارچگی در سیاستگذاری کلان اجرایی در حوزه علوم، تحقیقات و فناوری پیش‌بینی شده است (متن قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در پیوست (1)است). وظایف و اختیارات شورا در قانون مذکور به شرح زیر ذکر شده است:

• اولويت‎بندي و انتخاب طرح¬هاي اجرایي بلندمدت سرمايه‎گذاري كلان در بخش‎هاي آموزشي و پژوهشي و فناوري؛

• بررسي و پيشنهاد منابع مالي مورد نياز در حوزه هاي علوم، تحقيقات و فناوري.

به موجب قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دبیرخانه شورای عالی در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری مستقر است و مصوبات آن پس از ابلاغ ریاست محترم جمهور برای کلیه مؤسسات آموزشی، تحقیقاتی و دستگاه‌های اجرایی کشور لازم‌الاجراست. و) شورای تحقیقات و فناوری البته لازم به ذکر است که در اجرای سیاستهای برنامه سوم توسعه، و در جهت ایجاد تحولات ساختاری در نظام پژوهشی کشور، شورای تحقیقات و فناوری در چارچوب وظایف و اختیارات قانونی وزارت علوم، تحقیقات وفناوری با هدف تعيين سياست¬ها، تدوين مقررات و معيارها و تصويب برنامه¬هاي توسعه تحقيقات و فناوري کشور در تاریخ 7/4/1380 در حوزه معاونت پژوهشي تشکیل شده بود. با توجه به اینکه تصویب قانون اهداف، وظايف و تشكيلات وزارت علوم، تحقيقات و فناوري به علت اختلاف نظر بین نمایندگان مجلس و شورای نگهبان و هم چنین پیشنهاد وزارت علوم برای ادغام آموزش پزشکی، سه سال به طول انجامید، در فاصله انحلال شورای پژوهشهای علمی کشور تا ایجاد شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری، شورای تحقیقات و فناوری در وزارت علوم، تحقیقات و فناوری عهده¬دار مسئولیتهای شورای پژوهشهای علمی کشور شد. شورای تحقیقات و فناوری که عملاً از 23/10/80 تا 15/4/84 فعالیت داشت؛ با تشکیل 66 جلسه، بستری برای شروع فعالیت، شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری شد. به طوری که آخرین جلسه شورای تحقیقات و فناوری مورخ 15/4/84، مصادف با اولین جلسه کمیسیون دائمی شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری شد. اولین جلسه شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری در تاریخ 13/12/1383 تشکیل شد. شرح تفضیلی وظایف شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری، آیین-نامه داخلی شورا و آیین¬نامه داخلی کمیسیون دائمی در دومین جلسه شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری در تاریخ 3/2/1385 نهایی شد و مقرر شد که بنابر تبصره 1 ماده 4 قانون اهداف، وظایف و تشکیلات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، شرح تفصیلی وظایف شورا جهت تصویب به هیات وزیران ارائه شود. ز) ادغام و ابقای شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری اما پس از گذشت سه سال از فعالیت شورای عالی علوم، تحقیقات و فناوری، در یکصد و سی و سومین جلسه شورای¬عالی اداری مورخ 18/4/1386، بنا به پیشنهاد رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور، برخی شوراهای موجود با تمام وظایف و اختیارات، با توجه به نوع و شباهت وظایف و اختیارات در یکدیگر یا در کمیسیونهای دولت ادغام شدند؛ در نتيجه بنا بر نظر هيات دولت، شوراي¬عالي علوم، تحقيقات و فناوري نيز در اين تاريخ منحل شد. اسامی شوراهای عالی ادغام شده در این تاریخ به شرح ذیل است: 1- شوراي¬عالي علوم، تحقيقات و فناوري 2- شوراي¬عالي فناوري اطلاعات 3- شوراي¬عالي اطلاع رساني 4- شوراي¬عالي فضايي 5- شوراي¬عالي انرژي اتمي 6- شوراي¬عالي امنيت فضاي تبادل اطلاعات کشور 7- شوراي¬عالي آموزش و پرورش 8- شوراي عالي پشتيباني نهضت سوادآموزي 9- شوراي¬عالي انفورماتيک 10- شوراي¬عالي علمي کاربردي 11- شوراي¬عالي زيست فناوري 12- شوراي عالي استاندارد در نتیجه، پس از ادغام این شوراها، شوراي آموزش، پژوهش و فناوري به وجود آمد. البته عمر اين شورا هم ديري نپاييد. از آنجايي که شوراي¬عالي علوم، تحقيقات و فناوري با تصويب مجلس ايجاد شده بود؛ از طرف مجلس با انحلال و يا ادغام آن مخالفت صورت گرفت. در نهايت شوراي «آموزش، پژوهش و فناوري» ايجاد نشده، منحل شد. زيرا هيات وزيران در جلسه مورخ 14/11/1386 بنا به پيشنهاد معاون اول رئيس جمهور و به استناد اصل يکصد و سي و هشتم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، تصويب کرد که کميسيوني تحت عنوان «کميسيون علمي، تحقيقاتي و فناوري» به کميسيون¬هاي مندرج در ماده (6) آيين نامه داخلي هيات دولت اضافه شود. از طرفی چون برخی از شوراها، مصوب مجلس شورای اسلامی بودند، پس از بررسی در مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت نظام، بر اساس قانون تعیین وضعیت شوراهای عالی، مصوبه شورای عالی اداری درباره ادغام شوراها ملغی شد؛ و قانون تعیین وضعیت شوراهای دولتی به شرح ذیل ابلاغ شد: ماده واحده- از تاریخ تصویب این قانون شورا با حفظ اختیارات و وظایف و اعضاء آن کما فی السابق بر اساس قوانین ذیربط قبلی تشکیل و اداره می شوند. این ماده واحده در جلسه علنی مورخ 20/1/1387 مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 6/7/1387 از سوی مجمع تشخیص مصلحت نظام موافق با مصلحت نظام تشخیص داده شد. این قانون در تاریخ 6/8/1387 به شماره نامه 128056 توسط آقای دکتر محمود احمدی نژاد جهت اجرا ابلاغ شد.